جانباز ۲۵ درصد:
امام فرموده بود جبههها را خالی نگذارید
جانباز سرافراز «عسگر باختری» بیان میکند: «امام فرموده بود جبههها را خالی نگذارید. من سرباز امام هستم؛ حتی بعد از بازنشستگی هم وقتی جریان حلب پیش آمد، داوطلبانه به سپاه رفتم و در مدافعین حرم ثبتنام کردم. ما سوگند خوردهایم که تا آخرین نفس سرباز این مملکت باشیم.»
جانباز سرافراز «عسگر باختری» در سال ۱۳۳۹ در شهرستان نقده متولد شد. وی از جوانان فعال انقلاب در نقده به شمار میرفت و پس از پیروزی انقلاب، با علاقه وارد ارتش شد. در درگیریهای متعدد با گروههای معاند و عملیاتهای مختلف، بارها مجروح شد. ایشان جانباز ۲۵ درصد میباشد. در ادامه گفتگوی نوید شاهد آذربایجان غربی، با این جانباز را میخوانید:

معرفی
من عسگر باختری هستم؛ سرهنگ بازنشستهی ارتش قهرمان و جانباز دوران دفاع مقدس و متولد سال ۱۳۳۹ در شهر نقده هستم.
خانواده
نام پدرم اصلان و اسم مادرم خوشقدم است. ما هشت خواهر و برادر بودیم و من فرزند اول خانوادهام. پدرم سبزیفروشی داشت و اهل نقده بود. هم مادرم را هم پدرم را همه میشناختند؛ «اصلان سبزیفروشی» مشهور بود. وضعیت مالی خانواده متوسط بود و رابطهی ما با هم صمیمانه بود. در کودکی و نوجوانی کنار پدرم کار میکردم و بعد از گرفتن دیپلم، وارد دانشکدهی افسری شدم.
انقلاب
در دوران انقلاب جزو فعالین بودم و میشود گفت جزو سی چهل نفر فعال نقده بودم. مرا حتی تا تهران بردند و به تبریز و تهران رفتیم تا شعارهای انقلابی که در تهران داده میشد را بیاوریم. اعلامیههای امام را با بچهها از ارومیه میآوردیم. نقاط مشخصی برای توزیع اعلامیهها وجود داشت؛ از جمله مغازهی آقای عبدیوش در خیابان سینما و مغازهی حاج علی رحیمی در خیابان امام بود. در نقده ما را از کوچه به کوچه گروهبندی کرده بودند تا مشخص شود کدام محله متعلق به کدام تیم است و در جلسات مساجد چه کسی اعلامیهها را پخش کند. بچهها هماهنگ میشدند که در یک لحظه کنتور را بزنند تا چراغهای مسجد خاموش شود؛ اعلامیه را از جیب بغل درمیآوردیم و در تاریکی میانداختیم تا بین مردم پخش شود.
اولین تظاهراتی که در سطح نقده برگزار شد، در زمانی بود که حاجآقا حمیدزاده ممنوعالمنبر شده بود و به مهاباد تبعید شده بود؛ بچهها رفتند او را از مهاباد آوردند. شیخ مرتضی رضوی نیز از ملاهای انقلابی بود؛ اگر زنده هستند سلامتشان باشد و اگر فوت کردهاند، خدا رحمتشان کند.
در آخرین لحظات سقوط ژاندارمری نیز با بچهها آنجا رفتیم و در آن درگیری، عدهای شهید و زخمی شدند. تا اینکه خبر رسید انقلاب پیروز شده است. در همان موقع بود که نیروی هوایی ارتش خود را به ملت پناه داد و به انقلاب ملحق شد و ما فهمیدیم انقلاب پیروز شده است.
ورود به خدمت
علت ورودم به ارتش یک دلیل داشت و آن علاقه بود. ضمن اینکه جنگ شروع شده بود و امام فرموده بود جبههها را خالی نگذارید. من سرباز امام هستم؛ حتی بعد از بازنشستگی هم وقتی جریان حلب پیش آمد، داوطلبانه به سپاه رفتم و در مدافعین حرم ثبتنام کردم. ما سوگند خوردهایم که تا آخرین نفس سرباز این مملکت باشیم.
خانوادهام هیچ مخالفتی با ورودم به ارتش نداشتند. من هرگز از خودم دم نمیزنم، اما یقین دارم جوانان دههی شصت همه مثل من بودند. وقتی ازدواج کردم، با چهار سرباز از جبهه آمدم و در کوچهی علیاری عروس را برداشتم و بردم به خانهی پدر و مادرم که روبروی مدرسهی مولوی در خیابان شهید موسیپور بود؛ یعنی با چهار ساعت مرخصی شهری عروس را گذاشتم خانهی مادرم و برگشتم به جبهه. حتی بار سوم که مجروح شدم و پایم در گچ بود، فقط یک شب در خانه ماندم و با اینکه چهل و پنج روز استراحت پزشکی داشتم و هنوز گچ را برنداشته بودند، با عصا برگشتم به جبهه. اینطور نیروها کم نبودند؛ ملت، ارتش، سپاه و نیروهای مردمی همه با هم، پوست و رگِ این مملکت، از آن دفاع کردهایم.
جبههها
اولین واحد خدمتی من بعد از فارغالتحصیلی از دانشکدهی افسری، تیپ ۳ دلاور مهاباد بود؛ در زمانی که هنوز هیچکدام از محورها پاکسازی نشده بود. به داخل مهاباد تأمین جاده میگذاشتیم؛ آن روزها مهاباد عین تگزاس آمریکا شده بود. کرکرهی مغازهها پایین میآمد و از پشت بامها و پشت کرکرهها و پنجرهها به سمت ما شلیک میکردند؛ ما دو نفر را به سرِ هر کوچه تأمین میگذاشتیم.
درگیری ما بیشتر با احزاب ضدانقلاب بود. کلاً پنج حزب بودند که در اصطلاح نظامی، هر کدام همان یک گردان بود؛ چهار حزب در منطقهی آذربایجان غربی فعال بودند و تنها یک حزب در استان کردستان و سنندج قرار داشت، چون آنجا را منطقهی خودشان میدانستند. احزاب این منطقه عبارت بودند از: کیلاشین، قندیل، زمزیران و گیاهرگ. متأسفانه در طول جنگ هشت سالهی دفاع مقدس، ضربهای که ارتش از این عناصر ضدانقلاب خورد و تلفاتی که به ما تحمیل شد، از طرف عراق به این اندازه تحمیل نشد.
پاکسازی را از جادههای سردشت شروع کردیم: جادهی سردشت و پسوه، جادهی سردشت و بوکان و جادهی سردشت و مهاباد، و بیراهههای بین این شهرها از آن جمله است. حزب در منطقهای به نام خلیفان که قبلاً بخش بود و اکنون شهر شده و اسم قدیمش گالو بود مقر و زندان و مدرسه داشت. در پاکسازی محورها، در تنگهی دولاتو نیز درگیری داشتیم. دو تنگه وجود داشت: تنگهی دولاتو و تنگهی توژال. این دو معبر که در اصطلاح نظامی به آنها معبر وصولی میگفتند پشت به عراق بود و دشمن از آن طرف تغذیه میشد. مسیر هم این بود: از منطقهی آلواتان که رد میشدی، به دشت چندوزینه میرسیدی؛ از چندوزینه به سمت راست، به منطقهی جاسوسان و بعد ساوان؛ بعد به یک سهراهی میرسیدی که بعد از آن داوودآباد و ماموتآباد بود و بعد از سهراه که میپیچیدی، به دولاتو میرسیدی.
بعد از پاکسازی دولاتو، بچهها را به اشکان و منطقهی بیطوش بردند. آنجا متأسفانه بچهها اطلاع دادند که دو نفر از نیروهای انتظامی ما بچههای عجبشیر و از دانشجویان دانشگاه افسری، به نامهای ستوان یکم فرید آتشبار و انور آتشبار توسط دموکراتها به رگبار بسته شده و زیر یک درخت به خاک سپرده شده بودند. جنازههای آن دو برادر را من درآوردم و به عجبشیر فرستادم.
ارتفاع ۲۵۱۹ مشرف به کل منطقهی حاج عمران بود. تا وقتی یگان من در آنجا مستقر نشده بود، هر ماه یک بار ارتفاع به دست نیروهای عراقی میافتاد و دوباره پس گرفته میشد. اما از وقتی ۲۵۱۹ به دست یگان من افتاد، شبها بچهها پست میدادند و وقتی برمیگشتند، بعد از پست سنگر میکندند؛ استحکام ایجاد کردم و دیگر عراق جرئت نکرد به یگان ما و به ۲۵۱۹ نزدیک شود.
جانبازی
سال ۶۳ در ارتفاعات کدو در منطقهی حاج عمران، ارتفاع ۲۵۱۹ و یال اسبی موج انفجار گرفتم. بچههای جهاد قم را برای سنگر زدن به ارتفاعات کدو برده بودم؛ آنجا عراق میزد، نه حزب. جای سنگرها نامناسب بود، به همین دلیل بچههای جهاد قم که پشتیبانی جنگ بودند یکیشان مهرداد و یکی پرویز را برداشتم و برای سربازهایم جای سنگر بسازند. یکی از سربازانم حسین احمدی نام داشت؛ بچهی اردبیل بود و سرباز فروزای. دستم را روی شانهاش گذاشته بودم. او از داخل پایگاه عراقیها یک خمپارهی ۶۰ به همراه یک قناس و یک کلاش آورده بود. رانندهی لودر هم پرویز بود که آمده بود به مهدی کمک کند، چون در ارتفاع ۲۵۱۹ خاکریز میزدند و خسته شده بود.
عراق اکثراً با توپ و کاتیوشا میزد. تیر اول را زد که رد شد؛ ما غفلت کردیم و گفتم حتماً مثل همیشه میزند. گلولهی دوم را درست پشت من انداختند. لودر خاکریز را از جلوی ما میبرد و ده متر آنطرفتر خالی میکرد، چون خاک نرم بود. گلوله به آن سمت افتاد و به گلو و شکم و پای سربازم خورد و به زانو و شکم پرویز، رانندهی لودر، نیز اصابت کرد. تا دو سال بعد از آن، هر بار از بچههای جهاد قم میپرسیدم و میگفتند پرویز همچنان در بیمارستان مصطفی خمینی بستری است. مهدی هم که روی لودر بود و گلوله به سرش خورد، یادم نمیآید که شهید شد یا نه.
همان شب مرا به بیمارستان پیرانشهر بردند و تحت نظر نگه داشتند، بعد به بخش روانی بیمارستان شهید بهشتی که اکنون بیمارستان رازی است منتقل شدم. بعد از هشت سال در بیمارستان ۵۰۶ ارتش با شوک آن را برگرداندند؛ شش بار شوک دادند و دکتر سرهنگ بهاریپور این کار را انجام داد که اگر زنده هستند، خدا سلامتشان کند و اگر فوت کردهاند، خدا رحمتشان کند.
آن موقع مداوا میکردند، دارو میدادند و برمیگشتم به جبهه. یک مدت هم در بخش روانی بستری شدم. در بیمارستان ۵۰۶ گفتند میتوانیم شما را بازنشستهی شاغل کنیم، اما حرف امام بود که جبههها را خالی نگذارید و من از خدمت دست نکشیدم؛ خوشبختانه همسرم هم مشتاق جبهه بود و خانواده به ارتش علاقه داشتند.
بار دوم در پایگاه رزگه روی مین دموکراتها رفتم و یک مدت هر دو چشمم نمیدید. در مرحلهی سوم نیز در پایگاه ساوان — همان منطقهی داوودآباد، ماموتآباد، تنگهی دولاتو و سمت آلواتان مقر گردان ما را بمباران کردند، پایم از چهار جا تکهتکه شد و عوامل شیمیایی هم دارم. در بخش روانی سیگار بدون فیلتر به ما میدادند که بکشیم و از آن موقع سیگاری شدم. بهخاطر اینکه به خانوادهام بد نگذرد، به خانه اطلاع ندادم.
چشمهایم که یک مدت نمیدید، مرا به بیمارستان لشکر ۶۴ بردند و هر روز به بیمارستان مطهری منتقل میکردند. آنجا دکتر دریانی، چشمپزشکِ مسن، از سفیدی چشمم ترکش درآورد و حدود یک ماه هر روز شستوشو میدادند و در آخر عمل کردند و چشمم تار میدید. آن موقع به خانواده زنگ زدم و گفتم در بیمارستان هستم. هر روز چشم من بسته بود؛ زنی در بیمارستان بود که برایم میوه و سیگار میآورد و صورتم را پاک میکرد. بعد از اینکه چشمهایم دید، پرسیدم آن خانم چه کسی بود. گفتند: «بابا، فکر میکردیم از اقوام خودتان است.» این ملت اینطور هستند؛ به این ملت باید رسید.
پس از جنگ
در سال ۱۳۸۶ بازنشسته شدم، اما جریان حلب که پیش آمد به سپاه رفتم و در مدافعین حرم ثبتنام کردم؛ بچهها همت کردند و حلب سقوط کرد، اما قسمت ما نشد که برویم. الان هم به پایگاهها میروم و هر کاری از دستم بربیاید آموزش یا کارهای دیگر انجام میدهم.
الحمدالله زندگیام بعد از جانبازی خوب است. ما برای حقوق و مال به جبهه نرفته بودیم، اما انتظار هم نداریم که بگویند «رزمندگان دیروز، گرسنگان امروز». این ملت ملت بزرگی هستند و به این حکومت و این ملت اقتدار میدهیم.
حرف آخر
در طول خدمتم، هر جا در سراسر جبهه معبر بدی بود، میگفتند بدهید به باختری تا آنجا را نگه دارد. این افتخارِ من بود و همان شد که خدا خواست. سرباز این مملکت هستم و میمانم.