بسیج؛ قلب مقاومت، رویش هویت، امید ملت
به گزارش نوید شاهد، پیام مهم رهبر معظم انقلاب اسلامی که بصورت رادیو تلویزیونی خطاب به ملت ایران صدور یافت، منشور تاریخی بسیج جهانی مقاومت و آئین نامه گسترش و تداوم روحیه بسیجی بمثابه تضمین بقای انقلاب و کشور و افق پیشرفت و اقتدار تمدنی اسلام و ایران در آینده جهان بود. نگاه راهبردی و راهگشای رهبر بسیجیان، بازهم به این طلایه داران اندیشه و آرمان جهادی و به همه ملت، باور داد و بینش، امید داد و اطمینان به ادامه این مسیر مبارک، و ترس و تردیدها را زدود و ابهام ها را کنار زد و راه را در ظلمت دروغ و وارونگی، روشن کرد. سخن رهبر، بازهم نقشه راه شد و بسیج نسل چهارم را قلب جبهه مقاومت و محور راهبرد تمدن سازی مبتنی بر هویت ملی، معنوی، اعتقادی و اقتدار گفتمانی انقلاب اعلام کرد و از برکات و رویشهای پایداری در برابر نظام و نظم جهانی سلطه گفت.

منشوری راهبردی برای ایران، منطقه و جهان در دوران پساجنگ
این سخنان، متضمن مجموعهای از مفاهیم راهبردی است که تنها با در نظر گرفتن شرایط منطقهای، رفتارشناسی قدرتهای جهانی و بخصوص تجربههای امنیتی و اجتماعی ایران قابل تامل و فهم میشود. اشارات رهبری به شرایط منطقه ای و جهانی و ترسیم مسیر آینده مقاومت در این جغرافیای سیاسی، صرفا بیان چند محور ارزشی نیست، بلکه نوعی تحلیل کاربردی و کارآمد از صحنه پیچیده منطقه و جهان و یک تبیین گفتمانی و ارائه یک منشور و مانیفست عملی است؛ قرائتی که بر اساس آن، بسیج نه یک نهاد و تشکل صرفا نظامی و دفاعی، بلکه یک ذخیره راهبردی برای عبور کشور از دورههای پرتنش و مصافهای سخت و یک رهیافت کلان ملی است. برای تحلیل دقیق این سخنان باید سه سطح را همزمان دید: سطح داخلی و اجتماعی، سطح منطقهای و جبهه مقاومت، و سطح بینالمللی در فضای پس از جنگ ۱۲ روزه که عملا یکی از مهمترین میدان های سنجش قدرت میان ایران و آمریکا بود. در چنین بستر مفهومی و گفتمانی است که سخنان اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی، اهمیتی افزونتر می یابد. از آن جهت که ایشان، مقاومت را قلب و مرکزیت اقتدار کشور و بسیج را در نوک پیکان و قلب مقاومت، و فراتر از ابعاد نظامی و دفاعی، در یک ماموریت تاریخی، پیشتاز و پیشرو یک جریان فراگیر در هویت و تمدن سازی اسلامی- ایرانی، تفسیر و تعریف می کنند.
سخنرانی اخیر رهبری را باید یکی از مهمترین پیامهای سیاسی، راهبردی سالهای اخیر دانست؛ پیامی که در اوج یکی از پرتنش ترین، متلاطم ترین و بحرانی ترین فصول تاریخ سیاسی منطقه و جهان صادر شد و در داخل نیز کارکردی راهگشا، گفتمان ساز، وحدتبخش و بازتعریفکننده داشت. این سخنان از چند جهت واجد اهمیت و قابل تامل است؛ نخست از جهت شرلیط و بستر رمانی ایراد این سخنان که در شرایط پس از جنگ دوازده روزه و در لحظات و دقایقی حساس و تعیین کننده از حیات تاریخی این سرزمین صورت گرفت که جو روانی، افکار عمومی و فضای سیاسی و اجتماعی ایران هنوز ملتهب و متاثر از حملات و خسارات ناشی از این جنگ قرار دارد و نیز شدت فشار جنگ روانی و رسانه ای دشمن نیز با استفاده از مسائل و معضلات ناشی از تحریم و ناترازی های اقتصادی و نوسانات ارز و کمبودها و... و به تبع آن گسل های ایجاد شده در عرصه معیشتی و رفاهی جامعه، می تواند زمینه ساز تخریب و تضعیف روح جمعی و ابهام در تداوم این راه باشد.
دوم، گستردگی و فراگیر شدگی روایتهای خارجی و داخلی که در هفتههای اخیر در رسانهها و شبکههای سیاسی و امنیتی مطرح شده بود.
سوم، ضرورت یک بازتعریف و بازخوانی از هندسه نسبت بسیج و مقاومت با ساختار کلان قدرت ملی و با منظومه اقتدار در کلان روایت گفتمانی انقلاب اسلامی.
چهارم، ترسیم تصویر و ارائه تبیین تازه ای از قدرت نرم و هسته مقاومت تمدنی در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی و جنگ همه جانبه ی ترکیبی، تحلیلی و شناختی جبهه متحد دشمن.
بنابراین تحلیل سخنان اخیر کاروانسالار اقتدار و مقتدای مقاومت، تنها منحصر در مرور چند محور نیست؛ بلکه بازاندیشی در یک چارچوب راهبردی است که برای مدیریت و مهار و راهبری شرایط پساجنگ طراحی شده است.
بسیج؛ یک منبع مولد ثروت ملی و ذخیره در جریان و گردش
در سطح داخلی، نخستین محور تأکید رهبر انقلاب در سخنرانی خود که اساسا مناسبت آن نیز در پیوند با سالروز تاسیس و هفته بسیج بود، بر اینکه بسیج باید نسلبهنسل، حفظ و بهعنوان یک ثروت ملی ارزشگذاری شود، ناظر به یک واقعیت روشن، مشهود و مسلم است؛ هرگاه کشور در معرض تهدیدهای سخت یا نرم قرار گرفته، نیروی مردمی و داوطلبانه بسیج بوده که گرههای اصلی را باز کرده است. از مقابله با تهدیدهای تروریستی تا مدیریت بحرانهای طبیعی و حتی پیشبرد پروژههای عمرانی بزرگ، بسیج نقشی عملیاتی داشته و برخلاف نیروهای صرفا رسمی، با تکیه بر اراده عمومی و انگیزههای معنوی عمل کرده است. مقام معظم رهبری، در اقتدا به سیره و سلوک امام بسیجیان (ره) بسیج را فراتر از یک تشکل و نهاد، در یک جایگاه راهبردی و گفتمان ساز، یک منبع مولد و زاینده برای بقای اندیشه و آرمان انقلاب و جبهه مقاومت جهانی می بیند و روحیه و تفکر بسیجی را بن بست شکن، راهگشا و فرصت ساز می داند. ایشان با تأکید بر ضرورت حیاتی و بنیادی حفظ این سرمایه و ذخیره بزرگ ملی برای امروز و آینده، هشدار میدهند که امنیت امروز ایران، بیش از هر زمان وابسته به مشارکت مردمی سازمانیافته است؛ زیرا تهدیدها دیگر محدود به مرزهای فیزیکی نیستند و لایههای جدیدی مانند جنگ ادراکی و شناختی، عملیات پرحجم و فراگیر روانی و بسیج اجتماعی علیه کشور در جریان است.

بسیج؛ بنیان حفظ وحدت و تضمین انسجام و اقتدار ملی در جنگ ۱۲ روزه
در سطح منطقهای، سخنان رهبری در شرایط پس از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه معنای ویژهای مییابد. این جنگ، صرفا یک نبرد و رویارویی نظامی نبود؛ بلکه نخستین صف آرایی علنی و آشکار میان ایران و آمریکا بهشکل یک جنگ ترکیبی بود که در آن راس نظام سلطه استکباری در جهان، از همه ظرفیتهای سختافزاری خود برای مقابله با جمهوری اسلامی استفاده کرد. جنگی که تبدیل به یک آزمون عملی برای سنجش تابآوری ملی ایرانیان شد. اشارت رهبر انقلاب به این حقیقت که دشمن، «آخرین تسلیحات آفندی و پدافندی» خود را به میدان آورد اما نتوانست به اهداف خود برسد، ناظر به این معنی است که آمریکا بر خلاف برخی کشورهای منطقه از نظر محاسبات راهبردی، درک درست و واقع بینانه ای از جامعه ایران ندارد. هدف آمریکا این بود که با یک درگیری کوتاه مدت و پر حجم و شدت، فضای داخلی ایران را متلاطم و ملتهب سازد و مردم ناراضی و معترض به نابسامانیها و ناکارآمدیها را در تصور خود، رودرروی نظام قرار دهد، اما نتیجه دقیقاً برعکس شد؛ یک انسجام و وحدت بی سابقه ملی حول محور ایران و هویت مشترک ملی شکل گرفت و به مهمترین سنگر و سرپناه دفاع مردم از ملیت خود تبدیل شد. حتی کسانی که با حکومتاز هر جهت، زاویه داشتند، بهطور طبیعی در چنین شرایطی در کنار کشور خود قرار گرفتند و یک همبستگی ملی بزرگ و سراسری شکل گرفت. درک این موضوع برای تحلیلگران منطقهای واجد اهمیت بسیار است. چرا که نشان میدهد برخلاف تصور غربیها، ایران در لحظات بحرانی، ظرفیت تبدیل شدن به یک «جامعه مقاوم و منسجم» را دارد. نقش بسیج در اینجا اهمیتی کلیدی و محوری می یابد: بسیج همان سازوکاری است که در جنگ ۱۲ روزه توانست شبکه پاسخدهی مردمی، امدادی، فرهنگی، رسانهای و امنیتی را در کنار نیروهای مسلح فعال کند و اجازه ندهد عملیات دشمن به سطح اجتماعی سرایت کند.

بسیج؛ افق آینده و مرکزیت گفتمانی رویش جهانی مقاومت
در چنین زمینه و زمانه ای است که بسیج، بستر شکل گیری آن پدیده مبارکی می شود که رهبری از آن بهعنوان «رویش جهانی مقاومت» یاد میکنند. در شرایطی که موج عظیم بیداری جهانی و نفرت از صهیونیسم جهانخوار و همدردی با ملت مظلوم فلسطین، همه نقاط دنیا را فراگرفته و در خیابانهای اروپا و آمریکا شعار به نفع مقاومت داده میشود، در واقع یک حقیقت مهم در حال رخ دادن است: انحصار روایتسازی غالب غرب، فرو ریخته و افکار عمومی جهان دچار دگرگونی شده است. اینکه جنبشهای دانشجویی، گروههای عدالتخواه و حتی بخشی از جامعه آمریکا بهصراحت علیه سیاستهای تلآویو و واشنگتن شعار میدهند، نشان میدهد که گفتمان مقاومت از یک پدیده منطقهای به یک جریان جهانی تبدیل شده است. رهبر انقلاب با اشاره به اینکه این «رویش» از ایران آغاز شد، مسیر تاریخی آن را ترسیم میکنند: ایران با ایجاد الگوی بسیج و به مدد راهگشایی تفکر پیشتاز بسیجی، شکستدادن تهدیدها و حمایت از جبهه مقاومت، بهتدریج گفتمان جدیدی در جهان ساخت که امروز به یک چالش واقعی برای نظم سلطه جهانی بدل شده است. رهبر انقلاب در همین معنا می فرمایند:
امروز این عنصر، عنصر مقاومت که در ایران پایهگذاری شده و روییده، گسترش پیدا کرده، رشد پیدا کرده و وجود دارد و شما می بینید که امروز در خیابانهای کشورهای غربی، کشورهای اروپا و حتی خود آمریکا به نفع مقاومت شعار میدهند، به نفع مقاومت غزه و مقاومت فلسطین شعار میدهند. یعنی این رویش عظیم و ارزشمند که از ایران آغاز شد، این امروز به تدریج در بخش عظیم دنیا گسترش پیدا کرده. این لازم است. این باید وجود داشته باشد. این جریان مبارک، این جریان بسیج، جریان مبارک، جریان مقاومت در زادگاه خود که ایران اسلامی است، باید بماند، بایستی نسل به نسل، دست به دست بگردد و پیش برود و روزبهروز هم انشاءاللّه قویتر و کاملتر بشود. بنابراین هر سال ما باید بیش از سال قبل از بسیج تمجید کنیم، تقدیس کنیم و در بین جوانان کشورمان، جوانان آماده به کار کشور آن را ترویج کنیم. با زنده بودن بسیج، مقاومت زنده میماند. اگر بسیج سرحال باشد، با نشاط باشد، زنده باشد، آن پدیدهی مقاومت در مقابل زورگویان عالم، در مقابل ستمگران عالم، این پدیده زنده خواهد ماند و رشد خواهد کرد و مستضعفان عالم احساس پشتگرمی خواهند کرد، احساس میکنند نیرویی وجود دارد که از آنها حمایت کند، از آنها دفاع کند، به نفع آنها حرف بزند و سخن آنها را به دنیا برساند.

بسیج؛ از نسل چهارم تا نسلهای آینده
سخن از بسیج به معنای بازگشت به یک ستون بنیادین قدرت نرم و سخت ایران است. رهبر انقلاب تأکید میکنند که بسیج باید نسل به نسل تکرار شود تا توانایی کشور در مقاومت پایدار بماند. اشاره به نسل چهارم بسیج و حضور نوجوانان در این ساحت، نشانهای از انتقال قدرت اجتماعی است. این بخش از سخنرانی حامل یک پیام عمیق به ساختار اجتماعی کشور است؛ اینکه انسجام ملی نباید یک بار مصرف یا مقطعی باشد بلکه باید در لایههای مختلف جامعه به جریان مستمر تبدیل شود. این نگاه، بسیج را تنها یک نیروی نظامی نمیداند بلکه آن را شبکهای ملی، فرهنگی، هویتی و تمدنی تعریف میکند که کارکردش در برابر فشارهای خارجی و تهدیدهای امنیتی تعیینکننده است.

نقش آفرینی کلیدی بسیج در همه عرصه ها
نکته دیگر اینکه رهبر انقلاب، بسیج را تنها یک نیروی نظامی نمیدانند و از عقبه عظیم آن در حوزههای علم، صنعت، دانشگاه، اقتصاد و تولید سخن می گویند. این تفکیک بسیار کلیدی است. زیرا نشان میدهد که نگاه ایشان به بسیج، یک نگاه امنیتی صرف نیست؛ بلکه آن را یک موتور و منبع زاینده مردم نهاد در امر توسعه و میداندار عرصه پیشرفت در همه زمینه ها میدانند. در واقع ایشان معتقدند همانگونه که بسیج در جنگ ۱۲ روزه نقش امنیتی و نظامی داشت، در جنگ اقتصادی، جنگ فناوری و جنگ ادراکی و شناختی و جنگ نرم نیز میتواند نقشآفرینی موثر و راهگشای خود را ایفا کند. این نگاه با تحولات جهانی نیز سازگار است؛ جایی که قدرتهای واقعی، آنهایی هستند که جامعهای سازمانیافته، امیدآفرین و مشارکتجو دارند، نه صرفاً ارتشهای بزرگ. تاکید ایشان به مجموعه بسیج بمثابه یک کلیت ساختاری در مدیریت کلان کشور، ناشی از این تلقی زیربنایی و آینده محور است: بسیج یک چهرهی رسمی و سازمانی دارد که بخشی از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. این چهره، چهرهی باصلابتی است، چهرهی خدومی است. آنجایی که در مقابل دشمن قرار میگیرد، دشمنشکن است به معنای واقعی کلمه و قوی است. آنجایی که در مقابل مردم قرار میگیرد، خدوم است. در زلزلهها، در سیلها، در حوادث طبیعی، در مسائل گوناگون، شما بسیج را در خدمت مردم مشاهده میکنید. این آن چهرهی رسمی بسیج است که جزئی از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، یک نیرویی است. لکن عقبهی این چهرهی رسمی و آشکار، یک صحنهی بسیار وسیع و قابل شمارش وجود دارد که آن خیلی مهم است برای کشور. هر شخصی، هر مجموعهی غیور و آماده به کار و پرانگیزهای که در کشور وجود داشته باشد، جزو آن مجموعهی بسیجی است که عقبهی این چهرهی آشکار بسیج است. چهرهی سازمانی. در عرصههای گوناگون، کسانی که در عرصههای گوناگون فعالند، پرتلاشند، پرانگیزه هستند، در علم، در صنعت، در اقتصاد، در دانشگاه، در حوزه، در محیط کسب و کار، در محیط تولید، در همه جا؛ همهی کسانی که با انگیزه، با ایمان، با همت، با امید مشغول کار هستند.
میتوان گفت اشاره رهبر انقلاب به بسیج، مقاومت و جنگ ۱۲ روزه، تلاشی برای بازتعریف صحنه کلان منطقه و جهان از منظر ایران است؛ صحنهای که در آن، جنگها دیگر فقط نظامی نیستند، حملهها فقط از مرزها نمیآیند، و پیروزیها فقط با موشک بهدست نمیآیند. امروز پیروزی واقعی، توانایی ایجاد یک «جامعه مقاوم» است؛ جامعهای که بتواند فشارهای دشمن را خنثی کند، روایت خود را جهانی کند و در لحظات سخت، بهجای فروپاشی، متحدتر شود. در چنین چارچوبی، بسیج نه یک تشکل قدیمی، بلکه ساختار حیاتی ایران در قرن جدید است. اشاره رهبر انقلاب دقیقاً همین را میگوید: اگر بسیج زنده باشد، مقاومت زنده است؛ و اگر مقاومت زنده بماند، هیچ قدرتی، از جمله آمریکا، نمیتواند ایران را تسلیم کند. این سخنان، در واقع نقشه راه آینده ایران در یک دوره پرتلاطم جهانی است؛ دورهای که در آن تنها کشورهایی میتوانند پایدار بمانند که نیروی مردمی، شبکه مقاومت و انسجام اجتماعی را در کنار توان نظامی داشته باشند.

۲۰ سال برنامه ریزی بی وقفه برای شکست!
اما مهمترین بخش این سخنرانی، تحلیل رهبری از جنگ ۱۲ روزه و پیامدهای آن است. رهبر معظم انقلاب، تصریح می کنند که در این جنگ، هم آمریکا و هم رژیم صهیونیستی شکست خوردند. این گزاره بازتاب دهنده یک تحلیل راهبردی است؛ زیرا رهبر انقلاب، نتیجه جنگ را نه در تعداد موشکها یا حجم خسارات، بلکه در ناکامی دشمن از دستیابی به اهداف خود میدانند. اشاره به اینکه رژیم صهیونیستی بهنقل از برخی منابع، ۲۰ سال برای این جنگ برنامهریزی کرده بود، یک پیام به دو مخاطب دارد. نخست، به مردم ایران که بدانند حملات اخیر نه یک واکنش لحظهای و دفعی، بلکه بخشی از یک طرح بلندمدت است.
دوم، به دشمنان، که ایران از عمق برنامههایشان آگاه بوده و شکست او را نه لحظهای بلکه استراتژیک و بلندمدت و کلان، تفسیر میکند. این روایتسازی آغاز فصل جدیدی در بیان قدرت دفاعی و امنیتی ایران است. نکته مهم در این بخش، تأکید بر این است که حتی کسانی که با نظام زاویه داشتند، در جریان جنگ در کنار نظام قرار گرفتند. از کلام رهبر اقتدارآفرینمان بشنویم: در جنگ دوازدهروزه، ملت ایران هم آمریکا را شکست داد هم صهیونیستها را شکست داد؛ بدون تردید. آمدند شرارت کردند کتک خوردند و دست خالی برگشتند. این شکست به معنای واقعی کلمه این است. بله، شرارت کردند، اما دست خالی برگشتند، یعنی به هیچکدام از هدفهای خودشان نرسیدند. بنا به قولی رژیم صهیونی بیست سال برای این جنگ برنامهریزی و آمادهسازی کرده بود. بعضی این جور نقل کردند. بیست سال برنامهریزی برای اینکه یک جنگی در ایران رخ بدهد و مردم تحریک بشوند و با آنها همراهی کنند، با نظام بجنگند، برای این برنامهریزی شده بود. دست خالی برگشتند قضیه بهعکس شد و ناکام شدند و حتی کسانی که با نظام زاویه هم داشتند در کنار نظام قرار گرفتند، یک اتحاد عمومی در کشور به وجود آمد که باید این را قدر دانست و نگه داشت. بله ما خسارتهایی دیدیم، جانهای عزیزی از دست ما رفتند، تردیدی در این نیست، اما جمهوری اسلامی نشان داد که کانون اراده و قدرت است، میتواند تصمیم بگیرد، میتواند قدرتمندانه بایستد و از هایوهوی این و آن واهمه نکند. خسارتهای مادیای که بر دشمن وارد شد بسیار بیشتر بود از خسارتهای مادیای که بر کشور ما وارد شد. ما هم البته خسارت دیدیم اما او که حمله را او شروع کرد بیشتر خسارت دید از ما.

اتحاد؛ محور اقتدار
این فراز یکی از کلیدیترین جملات سخنرانی است، زیرا ساختار سیاسی کشور در هفتههای اخیر نیازمند ترمیم شکافهای اجتماعی بود. با طرح این موضوع، رهبر انقلاب تلاش میکنند پساجنگ را به دورهای برای تقویت وحدت ملی تبدیل کنند. بیان این نکته که اتحاد عمومی شکل گرفت، یک پیام به بدنه جامعه، جریانهای سیاسی و حتی مخالفان نرم است؛ پیام اینکه امنیت ملی خط قرمز همگانی است و همه گروهها در لحظات حساس کنار هم قرار میگیرند.
در ادامه، رهبر انقلاب به خسارات جنگ اشاره میکنند اما بلافاصله بیان میکنند که ماهیت جنگ همین است و کشور نیز توانسته است درصد بالایی از قدرت اراده و تصمیمگیری خود را نشان دهد. این بخش بهنوعی پاسخی به نگرانیهای عمومی درباره هزینهها و خسارتها است. رهبر انقلاب از منظر معرفتی حکیمانه و افق گشا، بر آنند تا تصویر بزرگتری را نشان دهند؛ اینکه خسارتها در مقایسه با ضربهای که دشمن متحمل شد کمتر است و این خود یک شاخص مهم موفقیت است. با بیان اینکه حمله را دشمن آغاز کرد و بیشتر هم خسارت دید، چارچوبی برای تحلیل جنگ ارائه میشود که مخاطب را از سطح احساسات به سطح تحلیل راهبردی منتقل میکند.
از بازدارندگی دفاعی تا اقتدار چندجانبه، هوشمند و فراگیر
رهبر شهید انقلاب در سخنان خود بر یک محور کلیدی تأکید کردند: امنیت امروز ایران صرفاً دفاعی نیست؛ فعال، ترکیبی و آیندهمحور شده است.
پیامهای سخنرانی روز ششم آذر، سه گزاره مهم داشت:
اول- امنیت ایران از سطح دفاعی و محدود و منحصر به مرزهای کشور، فراتر رفته و به مدیریت محیط پیرامون توسعه یافته است.
دوم- عناصر جدید قدرت امنیتی (افکار عمومی، بسیج اجتماعی، ظرفیت هوشمند مردمپایه) در حال ارتقا و بازتعریف توان و قابلیت خود در منظومه دفاعی هستند.
سوم- تقویت تشکل عظیم بسیج بمثابه عنصر پیشتاز اقتدارآفرینی و دفاع ملی، نه یک مساله داخلی، بلکه از بنیان های مهندسی و معماری راهبرد بازدارندگی ملی تعریف میشود.
این سه محور و مولفه در کلام و بیان رهبری، نشان از آن دارد که راهبرد امنیتی و دفاعی ایران، از انحصار و تمرکز صرف در «مقابله»، به «پیشگیری فعال، ارتقا و توسعه ابعاد، سطوح و لایه های بازدارندگی کنشگر و عاملیت محور، اقتدار هوشمند، چندجانبه و فراگیر، و مهار تهدید در مبدأ» تبدیل شده است.
بازتعریف نقش ساختاری ایران در طراحی موازنه جدید منطقه ای
در سطح ژئوپولیتیکی، پیام این سخنرانی، تبیین و بازتعریف نقش ایران در موازنه منطقهای است. پس از حوادث ششماهه اخیر، بیانات رهبر انقلاب در ششم آذر، حامل یک پیام روشن بود و آن، این که جایگاه ایران در منطقه، به مرحله ارتقای راهبردی ورود یافته است. محورها و مولفه های اصلی این پیام، چنین است:
محور اول: ایران در مسیر و موقعیت مدیریت منطقه است، نه در حالت تدافعی و عکس العملی (واکنشی).
محور دوم: هندسه جدید موازنه قدرت در منطقه غرب آسیا بدون نقشآفرینی مستقیم ایران تحقق نخواهد یافت.
محور سوم: سیاستهای منطقهای ایران از حالت دفاعی، به اقتدار فعال ژئوپولیتیک، توسعه یافته است.
محور چهارم: محور مقاومت نه یک بازیگر موازی و جنبی، بلکه اهرم عملی و عنصر پیشتاز در راستای راهبرد منطقهای ایران تلقی میشود.
به بیان دیگر، رهبر معظم انقلاب در سخنرانی خود در پی اعلام این راهبرد محوری بوده اند که:
ایران دوران پساجنگ، در جایگاه تعیین کننده و طراح معادلات است نه گیرنده و پذیرنده ی منفعل این تحولات.
تثبیت نقش ایران بهعنوان قدرت معماریساز و کنشگر معادله ساز منطقهای، تصویری جدید از فصل و فراز آینده قدرت ایران در منطقه و جهان، ارائه میدهد؛ فصلی که در آن، اقتدار ملی ایران، شکلی ترکیبی، هوشمند، چندبعدی، افق گشا و آیندهمحور دارد.

روایت پیروزی در جنگ روایت ها، راهبردی برای دوران پساجنگ
اهمیت زمانی این سخنرانی را میتوان در چند محور به تامل نشست: نخست، تثبیت روایت ملی پس از جنگ؛ هنگامی که جنگی رخ میدهد، روایتها متکثر و فضا، پرابهام و غبارآلود میشود و مقام رهبری با این سخنرانی، روایت رسمی و ملی و نقشه راه آینده را ارائه کردند. دوم، مدیریت افکار عمومی در شرایط پساجنگ. مردم نیاز به یک درک روشن از حقیقت ماجرا داشتند، اینکه دشمن چه هدفی داشت و نتیجه و فرجام کار چه شد. اهمیت این مساله در شرایط فعلی، مضاعف و موکد می شود که دشمن با بهره از یک عملیات فراگیر و بی امان روانی و جنگ بی وقفه رسانه ای، می کوشد دروغ را بدل از حقیقت، جا بزند. سوم، مقابله با عملیات روانی دشمن که میکوشید ایران را محتاج و مجبور به مذاکره یا در حال عقبنشینی نشان دهد. چهارم، بازسازی وحدت داخلی و برجستهسازی اینکه حتی منتقدان نیز در لحظه حساس و حیاتی در کنار نظام ایستادند. پنجم، بازخوانی جایگاه مقاومت در سطح جهانی برای نشان دادن اینکه ایران تنها نیست و گفتمان مقاومت، رو به گسترش و در مرحله و موقعیت اوج و شکوفایی خویش است. ششم، اعلام اینکه قدرت ایران نهتنها کاهش نیافته بلکه در مقیاس منطقهای و جهانی در حال تثبیت است.
بهطور کلی، این سخنرانی، یک گفتار معمول و مناسبتی صرف نیست؛ بلکه یک متن سیاسی- راهبردی طراحیشده برای دوران پساجنگ است و هدف آن بازتعریف صحنه، مدیریت دریافت و برداشت و افکار عمومی داخلی، تقویت بازدارندگی، خنثیسازی روایت دشمن، و تثبیت وحدت ملی است. این سخنرانی علاوه بر پیامهای سیاسی، پیامهای اجتماعی و هویتی نیز داشت و تلاش کرد شبکه قدرت ملی را دوباره فعال و منسجم سازد.