«لحظه های خاص و به یاد ماندنی بود. هر کدام از بچه‌ها وصیت و سفارشی به خانواده و رفقایش داشت. آخرین نفری که سوار شد، حسن پورمحمد بود. روی رکاب ماشین ایستاد و با صدای بلند و رسا گفت: «ای مردم! ما می‌رویم اما شما مساجد را خالی نگذارید...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزم شهید«حاج غلامرضا قربانی»در نوید شاهد بخوانید.

«یک روز خیلی تشنه شدم به ساعت که نگاه کردم دو ساعت تا افطار مانده بود. دیگر نمی توانستم تحمل کنم رو به غلامرضا کردم و گفتم:«من دیگر نمی توانم تحمل کنم و می خواهم آب بخورم...»غلامرضا گفت:«بیا اینجا من اول یک مطلبی را برایت توضیح بدهم اگر قانع نشدی برو و آب بخور»من قبول کردم و کنارش نشستم برای من دو ساعت از بهشت و جهنم و مهربانی خدا گفت آنقدر مجذوب حرفهایش شدم که با صدای اذان به خودم آمدم و غلامرضا با صدای بلند خندید و گفت:«حالا برو آب بخور...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان خواهرش«فریده شریفی»در نوید شاهد بخوانید.

«پیکر خونین هوشنگ را گذاشتند توی لحد و خشت ها را می چیدند و شروع کردن به خاک ریختن روی دسته گلی که دیگر حیات مادی نداشت. ناگهان زنی چادر به کمر گره زده افراد را یکی یکی کنار زد و جلو آمد. فریاد می زد: «بیل را به دست خودم بدهید» اول مردم امتناع می کردند. همه می گفتند:«مادر است دیگر حال و روزش خوب نیست. میوه ی دلش را از دست داده. داغ است. لابد نمی داند چه می گوید...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان برادرش«محمد آدینه»در نوید شاهد بخوانید.

نام شهیدِ هنرمند بهروز مرادی در کنار شهیدان جهان آرا، بهنام محمدی و همه بچه های دلیر خرمشهر به یادمان می آورد که روزی روزگاری قرار بود خرمشهر برای ایرانی ها نباشد. شرحی از زندگینامه این شهید والامقام را در سالروز شهادتش بخوانید.

38 سال پیش در 20 خرداد 1365 در پدافندی فاو، انفجار یک گلوله ی رژیم بعث عراق، شش تن از جاماندگان قافله ی والفجر8 را به رفقای شهیدشان می رساند. در ادامه خاطرات آخرین لحظات این شهیدان والامقام را از زبان همرزمانشان در نوید شاهد بخوانید.

«ناگهات مجید وارد حیاط مسجد شد. همه نگاه‌ها به سمت او رفت. مجیدی که همیشه لبخند به لب داشت با دوچرخه از درب مسجد وارد شد اما این بار از لبخند که خبری نبود، بلکه برافروختگی و عصبانیت عجیبی در چشم ها و چهره‌اش موج می‌زد. کنجی ایستاد و فریاد زد: «اگر ما کریم را نداریم خدای کریم را که داریم. اگر او را از دست داده‌ایم، برای فراق او نباید گریه کنیم، بلکه به حال خودمان باید گریه کنیم که جا مانده‌ایم...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از دفتر خاطرات شهید «علی ظهرابی» در نوید شاهد بخوانید.

«دستم را گرفت و من را به سکوت دعوت کرد، اصلا نگذاشت حرفم تمام شود و گفت:«بابا جان! تو که ندیدی چگونه مردم مستضعف کشته می شوند. من که از امام حسین(ع) بالاتر نیستم، امام حسین حتی فرزند شیرخوارش را فدای اسلام کرد، فرزندان من هم فدای اسلام...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان پدرش در نوید شاهد بخوانید.

«در دوره ریاست جمهوری بنی صدر، تازه رئیس جمهور شده بود که من عکس بنی صدر را به دیوار اتاق پذیرایی زدم. امین که به خانه آمد، نگاهی به عکس کرد و گفت :«مادر عکس را پایین بیار. این لیاقت نداره عکسش رو دیوار باشه، لیاقت ندارد رئیس جمهور باشد...»...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«مثل همیشه دستان مادرم را می‌بوسید و می‌گفت: «ارزش و اهمیت مقاومت شما از رزم و جنگیدن ما روبروی دشمن خیلی بیشتر و بالاتر است. مادر! جبهه ی واقعی همینجاست! توی شهر و زیر همین موشک باران‌ها...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان برادرش در نوید شاهد بخوانید.

«تعداد اسلحه‌ها محدود بود و یکی از کسانی که همیشه اسلحه به دوش داشت، مَش غلامرضا بود، اصلا خسته نمی شد و همیشه گشت و نگهبانی اش به راه بود. اما همیشه می گفت: «اینطوری فایده نداره! من باید برم تو جبهه ها و خط های مقدم، برای امام، برای اسلام، رو در رو با این بعثی ها بجنگم!» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش در نوید شاهد بخوانید.