«وقتی به سمت ساحل دشمن می رفتم، يك قطعه‌ای بود كه قبلاً خودمان پاكسازی كرده بوديم، در برگشت، آن را گم كرديم اما حميد كيانی مثل يك شير ايستاده بود. صدايش كردم. او با صدای رسا و بلند فرياد زد: «محمود! چه شده؟» گفتم: «بچه ها را آورده ام. يكی از بچه ها بيايد و سيم خاردارها را ببرد» او خودش در حالی كه سيم بُر در دستش بود، از سر خط آمد و مقداری از سيم خاردارها را بريد و راه را باز كرد....»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«صبح های جمعه، مراسم دعای ندبه برپا بود و اگر كسی ديگر دعا را می خواند، حميد ناراحت می شد. او می گفت: «من بايد دعای ندبه را بخوانم و اگر كسی قسمتی از دعا را از من بگيرد، ناراحت ميشوم. من بايد همه اش را بخوانم...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«نقیب دستور داد با دستبند دست چپم را از بالای گردن و دست راستم را از پشت کمر به هم ببندند. درد شدیدی در دست ها و کل وجودم پیچید. مرا انداختند توی سلول و نقیب دستور داد که تا صبح همینطور نگه ام دارند. درد مچ های دستم بدجوری عذابم می داد اما لذت نمازی را که با آن وضعیت و درآن شب خواندم هیچگاه از یاد نمی برم...»در ادامه خاطره آزاده و جانباز «حاج حمید اکبرنیا» از آسایشگاه موصل را در نوید شاهد بخوانید.

«قبل از اذان صبح از خواب بيدار شدم. دوباره قامت رشيد حميد را در حال نماز و نيايش ديدم و خجالت‏ زده شدم؛ با آن حالتی كه واقعاً خاص خودش بود. او در حالی كه اوركت خود را بر دوش داشت و كلاهش را روی سر گذاشته بود، نماز شب ميخواند. بچه ها هم بيدار شدند و همه به پیروی از شهید حمید به نماز ایستادیم...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«مانور را، به هر قيمتی بود، انجام داديم و بحمد ا… خوب اجرا شد. دسته شهيد حميد كيانی، بدون اطلاع ديگران، خط شكن و اول شناخته شد و همت و ثبات قدم و استواری او باعث شد كه كسی جز او را اول قرار ندهيم. خودش هم بارها گفته بود: «محمود! نكند من نفر دوم نيروهای خط شكن باشم. اگر خودت جلوی من باشی، باش، ولی كس ديگری جلوتر از من نباشد...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«یک شب یه سرباز عراقی در حال کشیک بود و مدام به آسايشگاه نزدیک می‌شد و ما نمی‌توانستیم عزاداری کنیم، دو تا از بچه‌ها خودشان را به مریضی زدند و حسابی سرباز عراقی سرگرم آن دو نفر شد و ما نیز با خیال راحت به عزاداری خود ادامه دادیم.» در ادامه خاطره آزاده و جانباز «احمد علی‌نژاد» از عزاداری اسرا در ایام محرم را در نوید شاهد بخوانید.

«بار اولش نبود که می گفت:« دوست دارم وقتی مادرم میاد جنازه ام رو ببینه، احساس کنه خوابم! مادرم طاقت نداره پیکر منو زخم و زیلی  و لت و پارببینه! می دونم طاقتش طاق میشه اگه بدن تیکه تیکه شده ام رو بذارن جلوش! تاب نمیاره! طاقت نداره! خیلی تو فکر مادرمم احمد! من دوس دارم طوری شهید بشم که مادرم وقتی میاد تو غسالخونه منو ببینه، بگه : پسرم انگار خوابه!» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش«حاج احمد آل کجباف» در نوید شاهد بخوانید.

«حسین از شدت علاقه­ ی مسعود به حاج صادق خبر داشت، بدون این­که از قبل چیزی به مسعود بگوید، رفت اهواز و حاج صادق را با خودش عیادت مسعود آورد. قیافه ­ی مسعود با دیدن حاج صادق دیدنی بود. انگار می­ خواست بال در بیاورد. به اندازه­ای خوشحال شده بود که نزدیک بود از فرط خوشحالی بزند زیر گریه! و این عیادت کننده ی ویژه ای برای حسین بود...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش«علیرضا مجدی نسب» در نوید شاهد بخوانید

«سرانجام پس از ده روز آزاد شدیم و فهمیدیم که شهید فرخی راد با وجود این، باز کلاس درس را تعطیل نکرده و به کار خود ادامه می داد. به سبب برپایی کلاس درس و آشنا کردن اسیران با ظلم حکومت عراق، فرخی را از اتاق ما به اتاق دیگری بردند. او هم مجبور شد، کلاس درس ما را در نیمه های شب تشکیل دهد. با این که می دانست عراقی ها در اتاق ها جاسوس گذاشته اند و از تشکیل کلاس دوباره آگاه خواهند شد...»در ادامه خاطرات این شهید والامقام را از زبان همرزمانش در اسارت در نوید شاهد بخوانید.

«در نهایت یکی از کشاورزان گفت: «حقیقتا ما بیل زدن را فراموش کرده ایم و تنبل شده ایم...»در این موقع بود که شهید بزرگوار صورت خود را به طرف زنان کرد و خیلی کوبنده آنها را مورد خطاب قرار داد و گفت: «من از شما می خواهم که شوهرانتان را به کشاورزی تشویق کنید و اگر قبول نکردند شما بیل به دست گیرید تا غیرت آنها به جوش بیاید.»» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش «فریدون توکلیان» در نوید شاهد بخوانید.