همرزم شهید «رمضانعلی صحرایی» می‌گوید: با محوریت شهید صحرایی و مرحوم آیت‌الله ایازی، رستمکلا به یکی از کانون‌های اصلی مبارزه با رژیم پهلوی در شرق مازندران تبدیل شد؛ خروشی که رژیم را به واکنش و تیراندازی واداشت.

سردار شهید «رمضانعلی صحرایی» پیش از انقلاب از مقلدان حضرت امام (ره) بود و فعالیت‌های مبارزاتی زیادی داشت. سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ این روند مخالفت‌های او مشهود شده بود. در ساماندهی انقلابیون رستمکلا یکی از چهره‌های اثرگذار بود. خانواده‌ای انقلابی بودند و مبارزات را هم به صورت خانوادگی انجام می‌دادند.

همرزم شهید «موسی اسماعیلی» می‌گوید: خلوص نیّت خاصّی داشت و بیشتر به عبادت می‌پرداخت. در انجام واجبات و ترک محرّمات کوتاهی نمی‌کرد و تنها مأمنی که می‌توانستی او را در آن جا پیدا کنی، مسجد و حسینیه بود.

برادر شهید «علی رضا تولایی» می‌گوید: جنگ که شروع شد، پایگاه به او اجازه رفتن نمی‌داد؛ چون قدّش کوتاه بود و وقتی تفنگ را می‌گرفت، به زمین می‌خورد. آن قدر به پایگاه رفت و آمد، تا این که به او گفتند که از پدر و مادرت امضا بگیر.

همسرش شهید «علی اصغر بصیر» می‌گوید: «در پشت جبهه ماندن برای علی اصغر سخت بود و هر بار از جبهه برمی‌گشت، نیمه‌های شب به مزار شهدا می‌رفت. در ابتدای مزار پوتین‌ها را درمی‌آورد و سینه خیز تا کنار مزار شهدا می‌رفت و از خداوند تقاضای شهادت می‌کرد.»

شهید «علی اصغر موحدفر» هر وقت که از جبهه بر می‌گشت، برای مادر از شهادت تنها فرزندان ذکور خانواده حرف می‌زد، حتی چند بار لباس و مدارک این شهدا را با خودش می‌آورد و همراه پدر به دیدار خانواده‌های شان می‌رفت؛ و به پدر و مادرش می‌گفت: شما شاهد باشید که اینها چقدر صبور هستند، همه کارهایش برای این بود که به دلیل تک پسر بودن و عدم داشتن فرزند، کاری کند که آنها صبور باشند و در فراقش ناراحت نشوند.

شهید «ابوطالب اندی» دروس مقدماتی حوزوی را خواند و علاوه بر آن از جهاد با نفس و طهارت روح غافل نمی‌شد. ولی این دروس تئوری، روح و روانش را سیراب نمی‌کرد، زیرا وجودش سرشار از معنویت و خلوص بندگی بود.

شهید «غلام علی رضازاده» بزرگ‌تر که شد، در انجام واجبات و ترک محرّمات، اهتمامی خاص داشت و اغلب، نماز را جماعت به پا می‌داشت.

مظفری همرزم شهید «رمضانعلی امیرخانلو» می‌گوید: آخرین اعزام او چند روز بعد از عروسی‌اش بود و دوستانش گفتند: شما تازه داماد هستید. الان به جبهه نروید تا مدّتی بگذرد، امّا او قبول نکرد و گفت: جبهه به ما نیاز دارد و من باید بروم.

مادرشهید شهید «طلبه محمد خائفی» با بیان خاطراتی از فرزند شهیدش گفت: روز قبل از اعزام، نان گردو پختم و پدرش در کیفش گذاشت؛ اما او برای خداحافظی نیامد. سه روز بعد نامه اش رسید: «می ترسیدم بغلت کنم و از ماشین جا بمانم. مرا ببخش، برمی گردم.» او دیگر برنگشت و در شلمچه به شهادت رسید.