خواهر شهید «هوشنگ عزیزپور لیندی» تعریف میکند: برادرم گفت؛ «باید بروم به جبهه و از ناموس و وطن خودم دفاع کنم»، به او گفتم یک حسی به من میگوید دیگر تو را نمیبینم و تو شهید میشوی و او با شنیدن این حرف خدا را شکر کرد.
دختر شهید «حسین علی مهرزادی» میگوید: روزى در درس ریاضى نمره هجده گرفتم، مسئله اى را که بلد نبودم حل کرد و کمى دعوا کرد که چرا نمره کم گرفته ام. بعضى وقتها بعد از عصبانیت با ما صحبت مى کرد، نصیحتهایش به دلم مینشست و دعواهایش شیرین بود.
«محمد بخشی» همرزم شهید «جمال ابراهیمپور» و از آزادگان سرافراز شهرستان جویبار گفت: جمال چند شب پیش از شهادتش گفت؛ خواب دیدم مردهام و در کوچه خانهمان در جویبار برایم قرآن پخش میکنند.
آزاده «علیاصغر حمزهای» ساکن روستای رودبار هرازپی آمل، درباره همرزم خود شهید غریب در اسارت «عباداله امیرخانلو»، گفت: با وجود اینکه نمیدانستیم در اسارت بر سر عباد چه آمده است، اما هیچ گاه یاد او از جمع ما نرفت و همیشه دلتنگش بودیم.
روایت آزاده «حسین عموزاد» از شهادت «موسیالرضا رضانیا»
آزاده «حسین عموزاد» درباره شهید غریب در اسارت «موسی الرضا رضانیا» تعریف میکند: وی بسیار شجاع و قوی بود اما از روزی که متوجه شد فرزند ۱۸ ماهه اش بیماری صرع دارد بی تاب شد و با همان بی تابی هم به شهادت رسید.
همرزم شهید «حسین بابازاده تالار پشتی» میگوید:. تمام هستی و توان خودش را برای جنگ میگذاشت حتی زمانی که تحصیلات دوم دبیرستان را در منطقه در حال گذراندن بودیم ایشان میگفتند باید تمام مال و فکر و حرکت مان در مسیر کمک به نظام، جبهه و جنگ باشد.
همرزم شهید «عبدالعلی چوپان گرجی» میگوید: او یک بسیجی دلاور بود که با برخوردهای مذهبی و اخلاقی اش، همواره رضایت دوستان و خشنودی پدر و مادر خود را فراهم میکرد.