برادر شهید «محمدتقی شیری» می‌گوید: خوش اخلاق و خوش رو بود، اهل گذشت بود و کینه‌ای در دل نداشت و همیشه با دید مثبت به همه نگاه می‌کرد و در سخت‌ترین شرایط تلاش می‌کرد بخندد.

برادر شهید «ولی الله دیلمی» می‌گوید: به کار‌های الکترونیکی علاقه‌مند بود، می‌توانست بی‌سیم درست کند. آن زمان می‌گفتند سیگار فروشی ممنوع است، یکی از هم محلی ما به نام حاج رمضان دکه سیگار فروشی داشت. او با بی سیم اعلام کرد دارم از صداسیما پیام می‌دهم. دکه سیگار فروشان تا چند لحظه دیگر باید جمع آوری شوند و حاج رمضان سریع دکه سیگار فروشی را جمع کرد به خانه برد.

پدر شهید «نورالله توکلی» می‌گوید: ایشان بار آخری که می‌خواست برود به جبهه، به من اطلاع نداد و از ما خداحافظی هم نکرد و صبح آن روز به آمل رفت که امتحان بدهد، بعد از آن به جبهه رفت و پشت کتابش نوشت پدر خداحافظ من رفتم و کتاب که به دست من رسید آن را خواندم متوجه شدم به جبهه رفت و به شهادت رسید.

پدر شهید «سیدذبیح الله حسینی زرین کلایی» می‌گوید: ایشان بسیار مهربان، باگذشت و متواضع و مردم دار بود. اهل قرآن و نماز بود. هرگز نمازش ترک نمی‌شد.

همرزم شهید «حمیدرضا بازیار» می‌گوید: ایشان به رضا آر پی جی مشهور بود، یک روز در یکی از پاتک‌های دشمن، تانکی نزدیک ایشان شد. ایشان در میان شهدا خودش را به شهید شدن زد به محض نزدیک شدن تانک، نیم خیز بلند شد، لوله تانک را گرفت و نارنجک را داخل تانک انداخت و آن را منفجر کرد.

همرزم شهید «موسی اسماعیلی» می‌گوید: خلوص نیّت خاصّی داشت و بیشتر به عبادت می‌پرداخت. در انجام واجبات و ترک محرّمات کوتاهی نمی‌کرد و تنها مأمنی که می‌توانستی او را در آن جا پیدا کنی، مسجد و حسینیه بود.

خواهر شهید «اسماعیل اصیلی ننه کران» می‌گوید: شهید هنگام رفتن به جبهه و خداحافظی طوری رفتار می‌کرد که موجب اذیت و آزار خانواده فراهم نشود؛ یعنی سعی می‌کرد احساسات خودش را کنترل کند و خانواده را ناراحت نکند.

دوست شهید «رحمان کوزه گر کالجی» می‌گوید: شهید همیشه سعی می‌کرد در همه زمینه‌ها الگو باشد و از نظر جوانمردی آدمی بود که اگر حرفی می‌زد تا آخرین لحظه پای حرف خود می‌ایستاد و انسان بزرگ منشی بود. صداقت و درستکاری را سرلوحه خود قرار می‌داد.

همسرش شهید «علی اصغر بصیر» می‌گوید: «در پشت جبهه ماندن برای علی اصغر سخت بود و هر بار از جبهه برمی‌گشت، نیمه‌های شب به مزار شهدا می‌رفت. در ابتدای مزار پوتین‌ها را درمی‌آورد و سینه خیز تا کنار مزار شهدا می‌رفت و از خداوند تقاضای شهادت می‌کرد.»

شهید «علی اصغر بصیر» خاطراتی از جنگ را می‌نویسد: با ضد هوایی چهار لول و دو لول. آن قدر آتش دشمن زیاد بود که بچه‌ها نمی‌توانستند سرشان را بلند کنند. از این به بعد بچه‌ها یکی یکی شهید می‌شدند، ولی صدای الله اکبر برادران، دشمن را سخت به وحشت انداخت و به این کلمه خیلی حساسیت داشت.