شهید حسین پرندک از آستانه اشرفیه، جوانی که با دستان خود شیرینی میفروخت و با دل خود شیرینی آزادی را رقم زد، در جریان راهپیماییهای انقلاب در ۹ دی ۱۳۵۷ به شهادت رسید و در وادی اشرف آرام گرفت.
شهید محسن نیکمرام ماسوله، متولد ۷ شهریور ۱۳۳۵ در فومن، تنها یک روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی، جان خود را فدای تثبیت نهضت کرد و مزارش در ماسوله امروز یادآور ایثار اوست.
شهید رسول کیماسی سلخوری، متولد ۱۲ فروردین ۱۳۳۴ در سیاهکل، در بهار ۱۳۵۹ با جانفشانی خود امنیت وطن را پاس داشت و در زادگاهش آرام گرفت؛ قهرمانی که هیچگاه فراموش نمیشود.
شهید اسمعیل رحیمی، متولد یکم فروردین ۱۳۳۸ در کیکلایه املش، در ششم مهر ۱۳۵۹ در منطقه فکه به فیض شهادت رسید و هرچند پیکرش به دست نیامد، یاد و نامش در دل مردم زادگاهش زنده است.
عظیم کرام، نوجوان شجاع سیاهکل، در ۲۰ مهر ۱۳۵۹ در نخستین روزهای جنگ تحمیلی، با جانفشانی خود نامش را جاودانه کرد و مزارش در لنگرود امروز زیارتگاه خاطرههاست.
شهید نادر نعمتی، متولد سوم مرداد ۱۳۳۸ در املش، در ۲۱ مهر ۱۳۵۹ به فیض شهادت رسید؛ جوانی که با جانفشانیاش مسیر دفاع از میهن را روشن کرد و دلهای مردم زادگاهش را برای همیشه روشن نگه داشت.
غلامرضا قربانپورچیرانی، جوانی آرام و مسئول از فومن، در ۲۲ مهر ۱۳۵۹ در دفاع از میهن به شهادت رسید و پیش از رسیدن به بیستسالگی، نامش در دل مردم منطقه ماندگار شد.
باقر صفری نودهی، جوان سادهدل و پرتلاش رودباری، تنها چند ماه پس از آغاز جنگ تحمیلی، در مهرماه ۱۳۵۹ در آبادان به شهادت رسید؛ نوجوانی که از کارگری و نقاشی خودرو تا میدان دفاع، مسئولیتپذیری و صداقت را با خود حمل میکرد.
در پی جنگ ۱۲ روزه و شهادت جمعی از رزمندگان ایرانی، همسر شهید مجتبی محمدحسینی به بیان بخشهایی از زندگی، منش اخلاقی، حضور میدانی و آخرین لحظات این رزمنده گیلانی پرداخت؛ مردی که «توکل به خدا» شعار همیشگی او بود و با ایثار جان خود را سپر نجات دیگران کرد.