کسی که سالها لرزه به اندام دشمن می انداخت مظلومانه با زبان روزه به شهادت رسید...

اونقل می کرد که سقف خانه ی مادر شهید ترک برداشته بود من نگاهی انداختم وگفتم این خطر دارد او در جوابم گفت نه خطری ندارد خیلی مواقع فرزند شهیدم به خانه برمی گردد ودر زیر این سقف کنار من می خوابد...

با تهیه مبلغ دویست هزار تومان که در آن سال ها مبلغ قابل توجهی بود برای آزادی من اقدام می کند ولی چون نتیجه نمی گیرد به صورت لفظی با گروهک ها ضد انقلاب در گیر می شود و آن ها ناجوانمردانه همسرم را که در آن سال ها بیست ودو سال بیشتر نداشت به شهادت می رسانند...

قاتل شهید که بعدها خود را بعنوان تواب تسلیم رزمندگان سپاه اسلام کرد به قصد کار کردن به منطقه بوشهر رفته بود که در آنجا بر اثر تصادف جان خود را از دست داد و در آن صانحه تصادف همانگونه که به گلوی شهید ه تیر زده بود یک عدد میلگرد به گلوی او برخورد کرده بود. و با دیدن جسد وی همه می گفتند چوب خدا صدا ندارد ؟!

نیمه های شب ازخواب بیدار می شدم می دیدم که روی جانماز روبه قبله نشسته ونماز می خواند وبخشی از شب را به راز ونیاز با خدا می پرداخت...

ما با امام زمان خود عهد کردیم که برای اسلام از برترین سرمایه‌ی موجود یعنی جانمان دریغ نکنیم و در ادامه فرمودند هر روز عاشوراست و ما به تکلیف عمل می‌کنیم...

از هر طرف باران گلوله بود که می آمد. حدود هفده نفر به شهادت رسیدند. حتی زن ها با دست خالی به کمک همسران خود می آمدند و به آن ها آذوقه می رساندند...

مادر جان من برگشته‌ام و روز بعد که دو روز از ماه مبارک رمضان گذشته بود جسد شهید را در هوای بارانی و دل انگیز به روستایمان آوردند.

چیزی مانند احساس دلهره سرتاپایم را دربرگرفته بود. چند کبوتر روی لبه بام بودند. به آن ها آب و دانه دادم. آن ها پرواز نمی کردند و همان جا مانده بودند. با خودم گفتم چرا این کبوتر ها پرواز نمی کنند؟

بیا این شربت را بخور خوب می شوی. من هم ظرف را گرفتم و خوردم. نمی دانم چند ساعت در آن وضعیت بودم چشم باز کردم دیدم هیچ اثری از درد و رنج نیست و سالم و سرحالم...