مادر شهید «یحیی بینائیان» نقل می‌کند: «به بیماری سختی مبتلا شدم. همه دکترها جوابم کردند. شبی در عالم رؤیا احساس کردم که دیگر لحظه آخر زندگی‌ام است. دیدم سقف خانه باز شد و آقایی نورانی وارد شد و گفت: خدا به شما سی سال دیگر عمر داده است.»

مادر شهید «محمود امی» نقل می‌کند: «توی تکیه ابوالفضل، سمت راست قبله زمین باز شد و آمد بیرون. پیش او رفتم. محمود با خنده گفت: من هم اومدم. بعد آن خواب خیالم راحت شد که هرجا من هستم محمود هم حضور دارد.»

مادر شهید «محمود امی» نقل می‌کند: «نیمه شب دیدم وسط حیاط، عبایی روی دوشش انداخته بود. دست‌هایش را بالا برده و دعا می‌کرد. گفتم: بچه‌ام نماز شب می‌خونه و دعا می‌کنه، خدایا! دعاش رو مستجاب کن.»

مادر شهید «حسینعلی اکبرپور» نقل می‌کند: «بی قید و بند عاشق آقایش حسین(ع) بود. عاشق کشته شدن مثل او بود. شهادت را با نام حسین(ع) برای خودش معنا کرده بود. نوکری امام حسین(ع) تمام عزت دنیایش بود.»

مادر شهید «ابوالقاسم اصلاحی» نقل می‌کند: «پزشکان تصمیم گرفتند برای جلوگیری از پیشرفت عفونت، پایش را قطع کنند. نمی‌توانستم قبول کنم. چقدر اشک ریختم و ائمه را صدا زدم. دکتر آمد و عکس جدیدی را که از پایش گرفته بودند کنار تخت گذاشت و گفت: دیگه احتیاجی نیست که پاشو قطع کنیم. مثل یک معجزه می‌مونه!»

خواهر شهید «ماشاءالله مداح» نقل می‌کند: «گفتم: کجا داداش؟ گفت: با بچه‌ها قرار دارم. گفتم: معلومه با کی می‌گردی که همیشه کار داری؟ گفت: با همون‌هایی که امام بهشون افتخار می‌کنه.»

خواهر شهید «حمیدرضا ملایی» نقل می‌کند: «حمیدرضا به مادر گفت: تو رو دوست دارم، اما خدا رو بیشتر! دلم می‌خواد مثل مادر وهب باشی! وقتی سر پسرش رو آوردن، به طرف دشمن پرت کرد و گفت: سری رو که در راه خدا دادم، پس نمی‌گیرم!»

برادر شهید «محمدعلی مکاری‌نسب‌‏سمنانی» نقل می‌کند: «عباس‌آقا آهی کشید و گفت: چندین بار جلوی چشم خودم آدامس، پفک و ... خرید و داد به بر و بچه‌هایی که توی کوچه بازی می‌کردن. از خودم شرمنده شدم. منطقه‌ جهادیه منطقه‌ای فقیرنشین بود و دست پدر و مادر‌ها تنگ. او با توان مالی اندکش، میل و آرزو‌های کوچک بچه‌ها را برآورده می‌کرد.»

مادر شهید «قربانعلی محمودی‌یکتا» نقل می‌کند: «مسافتی را باید در حال سینه زدن می‌رفتیم تا به مزار برسیم. از من خواستند که سوار ماشین شوم. گفتم: فرزندم در راه امام حسین(ع) رفته. می‌خوام براش عزاداری کنم و تا مزار براش سینه بزنم.»

مادر شهید «محمدعلی مکاری‌نسب‌‏سمنانی» نقل می‌کند: «سر سفره‌ افطار گفتم: موقع روزه گرفتن تو هم می‌رسه، چند سال صبر کن اون‌وقت خودم بیدارت می‌کنم. روزه‌اش را با آب جوش باز کرد و گفت: می‌خوام آماده بشم که وقتی به تکلیف رسیدم برام سخت نباشه.»