قسمت نخست خاطرات شهید «الیاس میرعبدالله»
ذخیره آخرت
مادر شهید «الیاس میرعبدالله» نقل می‌کند: «بنیاد شهید چند قلم جنس داد، اما من نگرفتم. همسایه‌مان الیاس را خواب دید که به او گفت: به مادرم بگو: هرچی که او نگیره، من اینجا براش ذخیره می‌کنم.»
از آن روز، نماز برایم رنگ دیگری دارد
خواهر شهید «حسین طاهری» نقل می‌کند: «پشت سرش ایستادم و نمازم را به او اقتدا کردم. آن‌قدر کلمات نماز را زیبا و دلنشین ادا می‌کرد که هنوز هم با گذشت سال‌ها، حضورش را سر سجاده‌ام احساس می‌کنم.»
قسمت دوم خاطرات شهید «علیرضا صباغی»
شهادت در کامیاران؛ تیتر روزنامه در نخستین روزهای جنگ
برادر شهید «علیرضا صباغی» نقل می‌کند: «با کمین ضد انقلاب در منطقه کامیاران، نوزده نفر به شهادت رسیدند. این تیتر روزنامه‌ای بود که دایی می‌خواند. با کنجکاوی مشروح خبر را خواندم و به اسم علیرضا رسیدم.»
قسمت اول خاطرات شهید «علیرضا صباغی»
مردم را به پیروزی انقلاب وعده داد
مادر شهید «علیرضا صباغی» نقل می‌کند: «با یک پلاستیک بستنی از سرکار برگشت. از همان سر کوچه شروع کرده بود به تقسیم کردن و می‌گفت: شیرینی دیپلمه. دعا کنین انقلاب پیروز بشه اون‌وقت شیرینی خوردن داره. همه‌تون مهمون من.»
تنها نبود، با دلش در مجلس روضه بود
مادر شهید «ابوالفضل شاه‌حسینی» نقل می‌کند: «دوازده سیزده ساله بود. یک روز به‌خاطر کاری از خانه بیرون رفتم. وقتی برگشتم، دیدم ضبط را روشن کرده و دارد به روضه مرحوم آقای کافی گوش می‌دهد و گریه می‌کند.»
چه خوبه آدم شهید بشه
خواهر شهید «سید ابراهیم دهقانی» نقل می‌کند: «یک روز داداشم با یکی از دوستانش به قبرستان روستا می‌روند تا فاتحه بخوانند. چشمشان به قبر آماده می‌افتد. ابراهیم داخل یکی از قبر‌ها می‌رود و به دوستش می‌گوید: چه خوبه آدم شهید بشه.»
خنده‌اش را پنهان کرد، اما دلش برای شهادت می‌تپید
مادر شهید «ناصر خاکی‌داودی» نقل می‌کند: «از ته دل زد زیر خنده. گفتم: برای چی می‌خندی؟ دیگه نگم. وقت حمله، برو عقب بایست، باشه! اخم‌هایش رفت توی هم. جواب داد: می‌خوام برم و از شهدای اوّل اینجا باشم.»
از جمشیدم که چند تکه استخوان بود و یک پلاک، با خون دل خداحافظی کردم
همسر شهید «جمشید صَفَری» نقل می‌کند: «درِ تابوت را که باز کردم، چند تکه استخوان دیدم و یک پلاک. توی سرم می‌زدم. از جمشیدم که حالا چند تکه استخوان بود و یک پلاک، با خون دل خداحافظی کردم.»
روایت مردانگی در سایه کار در سیره شهدا
دوست شهید «حسین شاهی» نقل می‌کند: «گفت: جوهر مرد به بیلشه. می‌بینی تیغه این بیل چطوری برق می‌زنه؟ به‌خاطر اینه که ازش زیاد کار کشیدم. آدم هم همین‌طوره، هرچی کار کنه وجودش جلا پیدا می‌کنه و مرد زندگی می‌شه.»
قسمت دوم خاطرات شهید «علی کاشفی»
لبخند «علی» هنوز در ذهن‌مان مانده، حتی پس از شهادت
پدر شهید «علی کاشفی» نقل می‌کند: «چشمان علی باز بود و لبخند هم بر لبانش. پدرش هم می‌گفت: بچه‌ام همیشه خنده‌رو بود، حتی بعد از شهادت لبخند می‌زند.»