همرزم شهید «عبدالرضا شریفی پور» روایت می‌کند: «قبل عملیات ۴ توی خانه‌های گلی روستای بودیم؛ که یک روز خواستم میخی به دیوار بکوبم تا لباس هایم را آویزان کنم. عبدالرضا مانع شد و از من پرسید: «از صاحب منزل اجازه گرفته‌ای؟!» با خنده به او گفتم: «صاحب خانه کجا بود؟ مگر تضمینی هست این خانه تا چند روز دیگر که عملیات می‌شود چیزی ازش بماند یا نه؟» عبدالرضا به من گفت: «من کاری به فردا ندارم، امروز که هستیم حق نداریم دست به وسایل این خانه بزنیم، حق الناس است.»

خواهر شهید محسن عیدک زاده روایت می‌کند: «به خوبی در خاطر دارم محسن شب عید بود به مادر گفت: «امشب نگهبانی دارم»، از خانه بیرون می‌زدند و مستقیم سر مزار احمد شریف که از رفقای محسن است که در عملیات رمضان آسمانی شده و پیکر اربا اربا شده اش به دزفول برنگشته است می‌رود.»

دوست شهید «عبدالرضا نصیر باغبانی» برایمان روایت می‌کند: «به دل کوه که زدیم بساط نهار پهن کردیم بحثمان به سمت جبهه، منطقه و عملیات رفته بود.ناگهان عبدالرضا با بغضی در گلو گفت: «اگه این دفعه عملیات بشه و مجبور به عقب نشینی بشیم من دوست ندارم برگردم» از او پرسیدیم: «چرا؟» گفت: «حقیقتاً دیگه خجالت می‌کشم تو روی مادرای شهدا نگاه کنم، دیگه طاقت ندارم مادراشون آشفته و دلواپس مدام بیان و بپرسند که پسرمو ندیدی؟! شهید شد؟ اسیر شد؟ تو رو خدا خبری ازش نداری؟»

خواهر شهید «کیارش نظری پور» روایت می‌کند: کیارش به مادرم گفت: «آخه مادر من تو چرا دعا می‌کنی من شهید نشم؟» مادرم که از این حرف کیارش حیرت زده و مبهوت شده بود، پرسید: «تو از کجا می‌دونی من دعا کردم که شهید نشی؟» گفت: «خودم می‌دونم تو مدام تو خونه نشستی و هی داری به خدا میگی پسرم سالم برگرده، این تویی که نمیذاری من شهید بشم.»

همرزم شهید «حمید صفریان» می‌گوید: «عملیات نزدیک بود و من پیک لشکر بودم. به من گفتند که باید گردان عمار را به خط ببرم، با یه ماشین جلوی نیرو‌ها حرکت می‌کردم. ایرج و حمید صدا زدند: «موسی، موسی میشه ما رو هم تا خط همراهت ببری؟» به حالت احترام نظامی دستم رو بالا بردم و گفتم: «بفرمایید در خدمتم» کنار من نشستند. همین که در رو بستند، درب کشویی ماشین باز شد و کلی عطر از داخل اون به کف ماشین ریخت. گفتم: «از این عطر‌ها بردارید که امشب عملیاته، عطر شهادته، خودتون رو خوشبو کنید.»

دوست شهید «محمدرضا مجلل» برایمان روایت می‌کند: «از جای گلوله‌های که خورده بود چند تا چشمه خون جاری بود و خون مثل فواره از سینه‌اش بیرون می‌زد. به او گفتم: «محمدرضا جان عملیات خوب بوده و بچه‌ها مواضع را تصرف کردند الان بچه‌های امدادگر میان می‌برنت عقب، چون زخمی شدی اصلاً آب برات خوب نیست.» به خیال خودم با این حرف‌ها می‌خواستم آرامش کنم. تا این حرفم را شنید باز لبش شروع به حرکت کرد و حرفی زد که آتشم زد: گفت: «بهتر… پس بذار تشنه شهید بشم…»

دوست شهید «عزیز قلندری شلگمیان» می‌گوید: «با هر سختی که بود خود را به کوچه جماران رسانیم، سید عزیز با همان حُسن خلق همیشگی‌اش، توانست با یکی از پاسداران بیت امام ارتباط برقرار کند.»

دوست شهید «سیاوش غلامی» می‌گوید: «جوانی حدود ۲۷ یا ۲۸ ساله که قابلمه بزرگی دستش بود. خیلی عادی از کنارش گذشتیم. سیاوش گفت: «برادر محسن، من بهش مشکوکم.» گفتم: «سیاوش، تو رو خدا باز شروع نکن، اول صبحی گیر نده.» گفت: «به خدا برادر محسن، من خیلی بهش مشکوکم.» گفتم: «سیاوش، دست بردار نکنه انتظار داری برم قابلمه حلیمشو توقیف کنم؟» مرتب تکرار می‌کرد: «برادر محسن، این مشکوکه.» کم‌کم خودم هم مشکوک شدم.»

خواهر شهید «مجتبی غلامپور» روایت می‌کند: «در یک روز پنج‌شنبه که مثل همیشه دور هم جمع شدیم، گپ و گفت‌ها شروع شد، غیبت هم ناخواسته در لابه‌لای حرف‌ها رخنه کرد، مجتبی چیزی نگفت اما نگاهش آرام و عمیق بود. هفته بعد وقتی وارد خانه مادرم شدیم چشم‌مان به کاغذ‌هایی که روی در اتاق‌ها که به یک شکلی چسبانده شده بود افتاد. روی هر کدام با خطی مرتب و خوانا نوشته بود: «غیبت نکنید. صلوات بفرستید.»

همرزم شهید «نوذر عالی پور» نقل می‌کند: «از قد و قامت نوذر جوان و برومند که خمپاره ۶۰ مستقیما به بدنش اصابت نمود، تنها چند کیلو گوشت و استخوان جزغاله شده باقی ماند که بچه‌ها توانستند بعد از چند ساعت جست‌و‌جو در دو سمت خاکریز پیدا کنند و در کیسه‌ای بگذارند تا برای مادرش بفرستند.»